Nina

Nina

In het voorjaar van 2016 ontmoette ik een prachtgezin uit Winterswijk dat een dochter had verloren aan een hersenstamtumor. Dit gezin heeft deze vreselijke gebeurtenis omgezet in actie en een stichting opgericht om geld in te zamelen voor onderzoek naar deze smerige ziekte. 

Via Facebook van de Zwarte Cross werden ze opgegeven als mensen die een standbeeld verdienen (terecht, zo bleek). 

Aangezien ik portretten wilde maken, twijfelde ik wel. Kan je een goed portret maken op basis van foto’s en herinneringen? 

Ik besloot toch om ‘een beeld’ te maken, omdat  ik hun initiatief zo waardeerde. Het gesprek zou leidend worden in mijn keuze voor een beeld.

En wat was het een fijn gesprek. Volledig overrompeld (“Hoezo verdienen wij een standbeeld?”) begonnen ze aan het gesprek en uiteindelijk heb ik er een dik uur gezeten. Norbert (vader) en Ingrid (moeder) schetsten een liefdevol beeld van een energieke dochter, die al van jongs af aan niet weg te slaan was bij haar viool, een verbinder van mensen, altijd in actie, dol op de zee, altijd tijd te kort en vrolijke dondersteen. Alle foto’s die ik kreeg

Zelden heb ik zo lang over een beeld gedaan. Niet alleen omdat het uiteindelijke beeld zoals op de foto technisch lastig was (droge ongebakken klei schuren… en dat breekt heeeeel erg snel als het zo dun is), maar vooral het probleem: “Hoe vat ik Nina én haar gezin in één beeld?” 

Een portret is een kwetsbaar ding: het kan een herinnering verstoren of vervuilen. Het kan irriteren. Het kan zelfs kwetsen. Vandaar dat ik besloot om geen portret te maken. Ik wilde niet aan de herinnering zitten van dit gezin. Maar hoe dan wel?

Ik zal niet beschrijven welke beelden (een stuk of 6) het niet gehaald hebben. Steeds weer stond iets me tegen en was ik niet tevreden met het algehele karakter van deze beelden. 

Nina was ‘een vrolijke danser’

Laat ik het beeld wat ik kreeg zo maar beschrijven. Een energieke zwaan-kleeft-aan. Het beeld moest zwierig en vrolijk zijn. 

Vandaar de gewelfde, gebogen viool.

Nina was een muzikante in hart en nieren

Niks trommels! Een viool moest en zou het zijn! 

Vandaar de viool

Nina was een verbinder van mensen.

Vandaar de hand -uit het logo van de stichting overgenomen- : niet alleen de 5 gezinsleden, maar ook een uitgestrekte hand naar een ieder die hem wil aannemen.

Nina was graag buiten in weer en wind, niet bang voor water, dol op de zee

Vandaar de gebogen viool die je ook als zeil kan zien en vandaar ook de strandpaal waar de golven worden verstoord. De echte strandpaal staat op Vlieland als baken van herinnering. Het bordje (beeld) zit er op vanwege een herinnering die bij de familie moet blijven. Om die reden geef ik dan ook geen uitleg.

Nina heeft na haar overlijden, via haar gezin veel actie en genegenheid veroorzaakt onder enorm veel mensen (waaronder ik)

Vandaar de golvende ondergrond: de viool moet je zien als druppel die een golfslag veroorzaakt en tot op de dag van vandaag uitwaaiert. Tevens heb ik zo de regenboog willen uitbeelden (zie ook www.stichtingnina.nl)

Nina was open en luchtig

Vandaar het open karakter van het beeld

Nina’s overlijden deed en doet pijn en laat een leegte achter

Vandaar de stekel op lege achterkant van de viool

Nina laat nog steeds zien dat het leven gevierd moet worden en dat het verdomde kwetsbaar is.

Daarom heb ik het beeld zo kwetsbaar en fragiel gemaakt